معروفِ آسمان‌ها، گمنامِ زمینیان

نمی‌دانم آن عکس پخش شده در اینترنت را دیده‌اید یا نه؛ مبل‌هایی گلبهی در کادر و کاغذدیواری با ترکیب گلبهی و زرد و نارنجی در پشت آن و پنج «مرد» نشسته بر روی مبل‌ها. همگی با لبخندی بر لب به دوربین نگاه می‌کنند جز یک نفرشان! «مرد» سمت چپ. با لباسی خاکی رنگ که روی دسته مبل نشسته و سرش به سمت پایین است. مردی که شاید از چهار دوست دیگرش کمتر شناخته شده است. وقتی بعد شهادتش، شهدای عکس کامل شدند و تصویر در کانال‌ها و گروه‌ها پخش شد، اکثر مردم او را نمی‌شناختند و از اسم و رسمش، سوال می‌کردند!
پنج مردی که حالا در بهشت دورهم جمع هستند و عند ربهم یزرقون. اولین «مردی» که این جمع زمینی را ترک کرد، حاج قاسم سلیمانی بود؛ دی ۹۸. از بغداد پرواز کرد، اصلا انگار رفتن او درهای آسمان را باز کرد و یکی یکی دوستانش را به دنبال خود کشاند و بُرد! نفر دوم حاج سید محمد حجازی بود؛ فروردین ۱۴۰۰ از همین تهران و به شکلی ناجوانمردانه. سومین دوستی که پرواز کرد حاج محمدرضا زاهدی بود، مبدا پروازش دمشق بود؛ کنسولگری ایران در دمشق فروردین ۱۴۰۳.
دوست چهارم مهر همان سال به دیدار سه دوست دیگر رفت از مبدا بیروت؛ سید حسن نصرالله! و ماند دوست پنجم! همان مرد نشسته روی دسته مبل که در عکس سرش را پایین انداخته است. انگار می‌خواهد حتی در عکس هم گمنام بماند و کسی نشناسد «سید یزدان میر» را.
پنجمین مرد عکس هفده فروردین ۱۴۰۵ به قافله‌ی دوستانش پیوست. یعنی حدود شش سال و سه ماه بعد از اولین پرواز! حالا عکس کامل شده است. همان پنج رفیق مجدد جمع شده‌اند در بهشت و شاید با همان لبخندهایی که بر لب دارند به دوربین نگاه می‌کنند؛ به ما زمینیان. به ما قبرستان‌نشینانِ عادات سخیف.